الغيب استار و فى الاستار اسرار مستورة عن عيون الاغيار . بيت چون مىندهند آنچه بدان آمده‌ام * پس من به نظاره در جهان آمده‌ام 6 فسبحانه من عزيز ضلّت العقول فى بحار عظمته و حارت الالباب دون ادراك عزّته و كلّت الالسن عن استيفاء مدح جلاله و وصف جماله . شعر و كلّ من اغرق فى نعته 7 * اصبح منسوبا الى الغىّ و كلّ من اطنب فى وصفه * امسى منسيا فى الطّى 8 هذا محمّد رسول الله افصح من دب و درج و املح من دخل و خرج يقول بعد ما مدّ طناب فى مدح الجلال و وصف الجمال : احصى ثناء عليك انت كما اثنيت على نفسك . ديدهء عقول در ادراك جلال او خيره ، آبهاى روى متعزّزان در آب جمال او تيره . لباب ارباب الباب در ادراك نعت او متحيّر ، خاطر 9 اصحاب علوم در حواشى عزّ او متلاشى . خداوندان بصر و بصيرت و ذكا و فطنت و خاطر خطّار و حكمت در قطره‌اى از بحار عظمت او غريق . اسرار ابرار از 10 آتش انس به جلال او حريق ، دست به دلهاى سوخته زده ، گويى مشعله دارند عاشقان همه در دست ، زفانهاى اهل فصاحت از شرم مدح جلال و وصف جمال او كليل . در هر گوشه‌اى هزار هزار طريح و جريح و شهيد و قتيل . شعر أ ترى الزّمان يسرّنا بتلاق * و يضمّ مشتاقا الى مشتاق نوب الزّمان كثيرة و اشدّها * شمل يحكّم فيه يوم فراق يا عين لم عرضت نفسك للهوى * أو ما رايت مصارع العشّاق اينكه محمّد - رسول الله - كه فصاحت و صباحت و سماحت و رجاحت عنوان منشور عهد او بود ، و كف و بنان او در سخا صد 11 ابر بهارى ، لسان او خليفهء تيغ هدى 12 ، در مضاربات جهل جهّال به او مقهور ، ساحات فضلا به دو معمور ، جمال صدور به الحاظ او ، شفاى صدور به الفاظ او . ندّ ندا در مجمر كرم بر سوخته ، ديدهء اعداى دين به سهام قهر بر دوخته ، ابر بهارى را سخا درآموخته ، آتش محبّت در سينه‌هاى امّت برافروخته ، باز همّت او طامح به شرف شرف ، ذات او گوهر شب افروز عالم 13 ، باسط بسط وصال ، طاوى جامهء